Voormalig wielerkampioeneJilke Michielsen(19) uit het West-Vlaamse Koksijde was woensdagavond te gast bij ‘De Tafel van Gert’. Daar sprak ze opnieuw openhartig over haar strijd tegen ongeneeslijke botkanker. Zo vertelde ze dat ze al langs ging bij een begrafenisondernemer, maar ook hoe ze zoveel mogelijk van het leven blijft genieten. “Ik hoop nog altijd op een wonder. Want als je geen hoop hebt, wat is er dan nog?”

Jilke Michielsen was woensdagavond te gast bij ‘De Tafel van Gert’. “Ik voel me goed op dit moment”, vertelde ze daar. “Ik verdraag alles van de behandeling momenteel wel goed. Al voel ik wel dat het zwaarder begint te worden voor mijn lichaam en dat het begint af te zien.”De vroegere renster krijgt momenteel één dag per week chemotherapie. Daarnaast moet ze ook wekelijks naar het ziekenhuis voor een bloedtransfusie. “De behandeling werkt nu om alles te onderdrukken”, legt ze uit. “Als je een behandeling doet die niet werkt, dan explodeert het in mijn lichaam en kan ik binnen twee à drie dagen heel veel pijn krijgen.”

Jilke Michielsen eind 2022 op het podium nadat ze de driekleur in het BK omnium had veroverd.© Hans FruytOndanks haar ziekte probeert Michielsen haar leven zoveel mogelijk verder te zetten. Zo haalde ze onlangs haar rijbewijs en schreef ze zich in aan de universiteit om toch van het studentenleven te proeven. “Van de topsport heb ik mijn doorzettingsvermogen geleerd, om niet op te geven. Ik ga niet snel tegen een behandeling nee zeggen.”Eén studieToch beseft ze dat haar mogelijkheden stilaan beperkter worden. Momenteel krijgt ze een van de laatste chemobehandelingen die nog voor haar beschikbaar zijn. “Er loopt nationaal maar één studie voor mijn kanker en daar is ook een lange wachtrij voor. Misschien kan ik daar pas tegen het einde van het jaar aan meedoen, maar het is nog maar de vraag of ik tegen dan binnen de criteria val.” Als de huidige behandeling niet aanslaat, kan ze nog overschakelen op chemopilletjes. “Maar die zijn niet sterk genoeg om alles te onderdrukken en zouden de ziekte enkel vertragen.”

© Marc AertsMichielsen denkt ondertussen ook al na over het einde. Zo ging ze dinsdag langs bij een begrafenisondernemer. “Ik wil iets regelen waarvan ik eigenlijk jaloers ben dat ik er zelf niet bij kan zijn. Ik wil gewoon een mooi afscheid kunnen geven aan al mijn naasten. Je praat dan echt over wat er met je as moet gebeuren, alle concrete dingen.” Thuis is de situatie zwaar voor het gezin. “Het is natuurlijk megazwaar voor hen”, zegt ze. “Ik bel elke dag met mijn broer en zus.”Toch probeert ze hoopvol te blijven. “Ik ben natuurlijk bang. Soms overvalt me dat echt. Maar ik probeer dat niet te veel toe te laten en gewoon te genieten van alle mooie momenten die ik heb. Ik hoop nog altijd op een wonder. Dat is wat mij recht houdt en positief laat blijven. Want als je geen hoop hebt, wat is er dan nog?”