Nie wiedział jeszcze, że w domu, do którego należało serce jego siostry, właśnie rozgrywał się dramat, który mógł zmienić wszystko.
W biurze wciąż słuchał Deryi. Kobieta mówiła z coraz większą pewnością, jakby każde zdanie było kamieniem dokładanym do muru, który miał oddzielić Hanser od beya.
— Jeśli nic nie zrobisz, będzie za późno. Ona nie walczy uczciwie. I ty o tym wiesz.
Telefon znów zawibrował. Spojrzał na ekran — kilka nieodebranych połączeń z rezydencji. Serce zabiło mu mocniej.
— Coś się stało? — powiedział.
Derya urwała. Zanim zdążył oddzwonić, drzwi gabinetu otworzyły się i wróciła Jasemin. Jej twarz była poważna.
— Musimy jechać.
— Dokąd?
— Do rezydencji. Dzwoniła Mukader. Bea ma silne bóle.
Pobladł. Przez krótką chwilę nie był już człowiekiem rozdartym między kobietami, rodziną i obowiązkiem. Był kimś, kto zrozumiał, że kłamstwa mogą nagle przestać być grą i zamienić się w krew, krzyk, panikę oraz konsekwencje, których nie da się cofnąć.
W rezydencji Bea zapłakała na łóżku. Mukader drżała z przerażenia. Sinem modliła się szeptem. Fadey i Gulsum stały przy drzwiach blade jak papier, a Hanser nadal trzymała Bejzę za rękę.
Mimo wszystkiego — upokorzeń, słów, które ją zraniły, podejrzeń, manipulacji i własnego złamanego serca — trzymała ją za rękę, bo w tej chwili była jedyną osobą, która potrafiła odłożyć ból na bok.
Bejza spojrzała na nią przez łzy. W jej oczach pojawiło się coś dziwnego. Nie skrucha — raczej strach, że ta sama Hanser, którą chciała zniszczyć, widzi ją teraz najbardziej bezbronną.
— Nie zostawiaj mnie — wyszeptała.
Hanser poczuła, jak gardło zaciska jej się od emocji.
— Nie zostawię.
W progu Mukader odwróciła się gwałtownie, słysząc te słowa. Na jej twarzy pojawiło się coś niejednoznacznego — podejrzenie, wstyd, a może przelotne zdumienie. Bo w domu pełnym ludzi, którzy mówili o rodzinie, to właśnie Hanser zachowała się jak ktoś, kto naprawdę rozumie, czym rodzina powinna być.
A jednak pod tą chwilą współczucia wciąż pulsowało kłamstwo: papierowa torba, sztuczny brzuch, żądanie pieniędzy, uśmiech Jonsi, milczenie Bejzy, decyzje Ciana, gniew Deryi. To wszystko nie zniknęło — przeciwnie, dopiero zaczynało wychodzić na powierzchnię.
Kiedy w końcu ruszył do rezydencji, miał wrażenie, że jedzie nie do domu, lecz do miejsca, w którym czeka na niego prawda. Nie wiedział, czy będzie potrafił ją unieść. Nie wiedział, czy Hanser mu wybaczy. Nie wiedział, czy Bea naprawdę cierpi, czy cały dom znów stał się sceną jej dramatu.
Wiedział tylko jedno — po tym nic już nie będzie takie samo.
W gabinecie, który właśnie opuścił, Derya została sama. Spojrzała na zamknięte drzwi, a na jej ustach pojawił się ledwie widoczny, triumfujący uśmiech. Nie był to uśmiech szczęścia, lecz kogoś, kto wiedział, że wypowiedziane słowa już zaczęły działać.
W rezydencji krzyk Bejzy odbijał się echem od ścian. Wszyscy biegali, dzwonili, płakali, rozkazywali i modlili się, ale prawdziwy dramat nie rozgrywał się tylko w sypialni. Rozgrywał się w spojrzeniach — w tym, jak Mukader patrzyła na Hanser, jak Hanser ściskała dłoń Bejzy, jak Bea zaciskała powieki, ukrywając nie tylko ból, ale i strach przed własnym kłamstwem.
Sinem, stojąc pod ścianą, po raz pierwszy naprawdę zrozumiała słowa Deryi — czasem milczenie jest dowodem.
Kiedy drzwi wejściowe otworzyły się gwałtownie i do domu wbiegł Cian, nikt już nie potrafił udawać, że ta rodzina ma jeszcze kontrolę nad własnym losem.
Stanął w progu sypialni. Najpierw zobaczył Beę, potem matkę, potem wszystkich pozostałych. Na końcu Hanser — klęczała przy łóżku, blada, zmęczona, ale niezłomna, trzymając rękę kobiety, która zrobiła wszystko, by odebrać jej spokój.
Ich spojrzenia spotkały się ponad chaosem. W oczach Ciana pojawił się ból, w oczach Hanser — pytanie, którego nie musiała wypowiadać.
Nie znał odpowiedzi. Ale po raz pierwszy od dawna zrozumiał, że jeśli jej nie znajdzie, straci nie tylko Hanser.