Słowa, które bolą. Hancer i Cihan coraz dalej od siebie. „Panna młoda” Odc. 80.

Pokój Hancer tonął w chłodnych odcieniach fioletu i szarości. Wzorzysta tapeta, eleganckie meble i starannie ułożone książki na półkach tworzyły pozór spokoju — pozór, który prysł w chwili, gdy drzwi otworzyły się z impetem.

Mukadder weszła do środka szybkim, zdecydowanym krokiem. Jej twarz była napięta, a spojrzenie ostre jak brzytwa. Zatrzymała się naprzeciwko Hancer, mierząc ją od stóp do głów z jawną pogardą.

– To ty za tym stoisz! – rzuciła bez wstępu, a jej głos przeszył ciszę jak uderzenie bicza. – Sprawiłaś, że mój syn przestał szanować starszych!

Hancer zamarła, splatając dłonie na wysokości brzucha. Nie cofnęła się, choć w jej oczach pojawił się cień niepokoju.

– Poszedł na wojnę ze swoim wujkiem! – kontynuowała Mukadder, robiąc krok bliżej. – Rozbiłaś naszą rodzinę. Ale nie łudź się… nie wygrasz.

Hancer milczała.

– Myślisz, że Cihan cię nie opuści? – uśmiechnęła się chłodno. – Znam swojego syna. Ulegnie… prędzej czy później. A ty zostaniesz sama.

Na moment zapadła ciężka cisza.

– Wiesz, co powiedział? – dodała ciszej. – Że nie jesteś na jego poziomie. Tyle dla niego znaczysz.

Te słowa uderzyły w Hancer mocniej niż krzyk.

Mukadder wyprostowała się i wskazała na łóżko.

– Dla niego nie istniejesz poza tym łóżkiem. A ja chcę wnuka. Ale nie od ciebie.

Wyjęła coś z torebki i wcisnęła Hancer w dłoń niewielkie opakowanie.

– Bierz je. Regularnie.

Hancer spojrzała w dół. Tabletki antykoncepcyjne. Jej palce zacisnęły się mimowolnie.

– Nie pozwolę, żebyś związała mojego syna dzieckiem.

Mukadder odwróciła się gwałtownie i wyszła. Drzwi zamknęły się z głuchym trzaskiem.

Cisza była niemal ogłuszająca.

Hancer stała jeszcze chwilę nieruchomo, po czym powoli usiadła na łóżku, wciąż ściskając opakowanie w dłoni.

Drzwi uchyliły się ponownie. Sinem weszła cicho do środka.

– Hancer… wszystko w porządku? Czy mama Mukadder coś ci powiedziała?

Hancer uśmiechnęła się słabo.

– Nic nowego. Po prostu przypomniała mi, gdzie jest moje miejsce.

Sinem zmarszczyła brwi i położyła dłoń na jej ręce.

– Nie mów tak.

– Ona mnie nie chce. Uważa, że nie jestem godna Cihana. I może ma rację…

Sinem pokręciła głową, ale Hancer mówiła dalej:

– Od początku to czułam… jakbyśmy byli z dwóch różnych światów. A potem wszystko się zmieniło. On się zmienił… Zobaczyłam w nim kogoś ciepłego, troskliwego. Kogoś, kto był gotów walczyć o mnie.

Zamilkła na chwilę.

– Ale to nie była prawda. Zakochałam się… w swoim kacie.

Sinem ścisnęła jej dłoń.

– Mówiłam ci… Cihan jest skomplikowany. Ale to dobry człowiek. Musisz być cierpliwa i nie słuchać innych.

Hancer uniosła spojrzenie, w jej oczach czaił się ból.

– Właśnie to mnie boli najbardziej. Jego słowa.

– Co ci powiedział?

– Nie do mnie… słyszałam, jak rozmawiał z matką. Powiedział, że nie jestem na jego poziomie.

Słowa zawisły w powietrzu. Tym razem bez złudzeń.

Salon w domu Nusreta był przestronny i elegancki, ale napięcie było wyczuwalne. Yonca siedziała sztywno, a Beyza wyglądała na opanowaną i chłodną.

– Co się dzieje? Dlaczego mnie tu przyprowadziłaś? – zapytała Yonca.

– Porozmawiamy, kiedy tata wróci.

Do środka wszedł Nusret.

Rozmowa szybko zeszła na temat ciąży. Yonca przyznała, że chciała ją przerwać, ale została powstrzymana.

– I dobrze – stwierdził Nusret.

Beyza wyjawiła swój plan:

– Ty urodzisz dziecko, a ja będę udawać, że jestem w ciąży.

Yonca zamarła.

– To dziecko jest moją szansą. Wrócę do rezydencji.

Plan był prosty, ale bezwzględny.

Po chwili wahania Yonca zgodziła się, choć wyraźnie przerażona. Nusret obiecał jej bezpieczeństwo.

Gdy Beyza wróciła, była zadowolona.

– To dziecko będzie naszym zbawieniem. Wrócę tam i zemszczę się na nich.

Nusret ostudził jej zapał.

– Jeśli chcesz wygrać, musisz grać mądrze. To oni mają błagać, żebyś wróciła.

Beyza zrozumiała. Plan stał się bardziej wyrachowany.

W sypialni Hancer siedziała pogrążona w myślach. Do pokoju wszedł Cihan z bukietem czerwonych róż.

– Może sprawią, że się uśmiechniesz.

Hancer podziękowała, ale była wyraźnie zdystansowana.

Cihan próbował się do niej zbliżyć, mówił o przyszłości, o rodzinie i dziecku.

To wystarczyło, by coś w niej pękło.

Odsunęła się gwałtownie i uciekła do łazienki.

Tam, stojąc przed lustrem, trzymała w dłoni tabletki. Słowa Mukadder wciąż brzmiały jej w głowie.

Wyjęła jedną. Wystarczyło ją połknąć.

Wtedy wszedł Cihan.

– Jakie lekarstwo wzięłaś?

– Witaminy – skłamała szybko.

Ukryła opakowanie. Cihan zauważył jej bladość i zaproponował pomoc, ale odmówiła.

Gdy wrócili do sypialni, próbował ją pocałować. Hancer znów się odsunęła.

– Wystarczy, że powiesz, że nie chcesz – powiedział spokojnie.

Tłumaczyła się przeziębieniem, ale Cihan nie uwierzył.

– Nie szukaj wymówek.

– A ty? Jak mnie traktujesz? – odpowiedziała.

Wybuchła kłótnia.

Hancer zarzuciła mu, że nie traktuje jej jak rodziny. Przywołała jego słowa.

Cihan stracił cierpliwość.

– Mam za sobą siedem lat cierpienia. Nie każ mi tego żałować.

Wyszedł, trzaskając drzwiami.

Hancer została sama. Zadzwoniła do niej Derya.

Rozmowa szybko zeszła na kłótnię i możliwy rozwód.

– Co ty zrobiłaś? – zapytała ostro Derya.

Hancer przyznała, co usłyszała: że nie jest na jego poziomie.

– To nie kłamstwo – odpowiedziała chłodno Derya. – On ma wszystko. A ty?

Te słowa zabolały jeszcze bardziej.

Derya jednak kontynuowała:

– Czy powiedział, że cię nie kocha? Czy się od ciebie odsuwa?

Hancer przyznała, że próbował się do niej zbliżyć.

– To przestań go odpychać. Inaczej go stracisz.

Rozmowa się zakończyła, zostawiając Hancer z jeszcze większymi wątpliwościami.

Wieczorem Hancer leżała w łóżku, nie mogąc zasnąć.

Usłyszała kroki. Udawała, że śpi.

Cihan wszedł cicho, usiadł obok i przez chwilę na nią patrzył.

Wyciągnął rękę, ale zatrzymał się w pół ruchu.

Położył się obok, zostawiając między nimi dystans.

W ciszy byli tak blisko… a jednocześnie dalej od siebie niż kiedykolwiek.