„Dzień dobry. Muszę wykonać kilka telefonów, potem pójdziemy razem do laboratorium, dobrze?”
„Byłem dziś rano w laboratorium. Mówisz, że mnie nie potrzebujesz. W porządku, nie denerwuj się, nie to miałem na myśli. Wczoraj wieczorem przejrzałem raport z autopsji i coś zwróciło moją uwagę. Nie mogłem spać. Dlatego wcześnie rano poszedłem do laboratorium z Sılą, nie czekając na ciebie.”
„Co zwróciło twoją uwagę?”
„Wynik testu i godzina śmierci mojej siostry są niemal identyczne. Rozmawiałem z sekretarką w laboratorium. Powiedziała, że moja siostra niecierpliwie czekała na wyniki badań i wielokrotnie do nich dzwoniła.”
„Cieszę się, że znalazłeś jakiś trop. Nie miej do mnie żalu. Wiem, że wczoraj byłeś na mnie zły.”
„Engin, nie mieszajmy spraw prywatnych. Naszym priorytetem jest rozwiązanie sprawy Yasemin. To powinien być cel nas obu.”
„Masz rację, ale nie chcę przy tym stracić mojego najlepszego przyjaciela.”
„Gdybyś nie chciał mnie stracić, nie siedziałbyś przy jednym stole z moim wrogiem.”
„Nie przesadzaj. Tak jak ty się ożeniłeś, tak samo wyszła za mąż Hançer. Chcesz, żebym widywał się z tobą, ale nie z nią?”
„Czy ja ci to kazałem? Wprowadziłeś mojego wroga do swojego domu. O to mam pretensje.”
„Melih nie jest moim przyjacielem, nie mamy żadnej relacji, ale jest jej mężem. Mam go ignorować? To niemożliwe. I nie jest złym człowiekiem.”
„Daj spokój! Nie wychwalaj tego człowieka, który myśli tylko o pieniądzach!”
„Jesteś na niego zły, ale czy to, co robisz, jest normalne? Ta historia z tajemniczym darczyńcą, torba pełna pieniędzy…”
„I co z tego? Moim zdaniem zachował się całkiem spokojnie. Jego żona ze mną pracuje, a on nic nie powiedział, nie był zazdrosny. Teraz nagle jest zazdrosny o kogoś, kogo nawet nie zna?”
„Jesteś zły na Meliha, więc wszystko, co robi, działa ci na nerwy. Chcesz mi powiedzieć, żebym się tak nie zachowywał?”
„Mam mu pogratulować? Powiedzieć, że cieszę się, że ożenił się z Hançer? Nikt tego od ciebie nie oczekuje.”
„Engin, powiedz po prostu, co chcesz powiedzieć.”
„Nie chcę tego mówić, ale… ich relacja jest jakaś inna.”
„Co masz na myśli?”
„To tylko moje wrażenie, ale oni nie zachowują się jak małżeństwo, raczej jak ludzie, którzy się nawzajem wspierają.”
„Czyli co? Nie są małżeństwem, tylko przyjaciółmi?”
„Relacja Meliha z Hançer nie jest taka jak twoja relacja z nią. Tam nie ma tej iskry. A jednak będą mieli dziecko… No i co z tego? Ty też masz dziecko z Beyzą, ale różnica jest wyraźna.”
„Nie wychwalaj Hançer i Meliha.”
„Nie wychwalam. Po prostu mówię, że to wygląda dziwnie. On nie jest zazdrosny, zachowuje się jak nowoczesny człowiek. Nawet z tą torbą pieniędzy… oddał ją tak, jakby nie wiedział, że to twoja sprawka.”
„Jakby chciał chronić Hançer. Jakby wszystko kręciło się wokół niej. Wyjaśnij to jasno.”
„On zna twoje miejsce w sercu Hançer. Wie, że nie może wzbudzić tej samej iskry. Wie, że nigdy cię nie zastąpi. Dlaczego inaczej pozwoliłby, żebyście mieszkali naprzeciwko siebie?”
„Może się mylę, ale byliśmy razem całą noc… Są małżeństwem, prawda? A jednak nawet się nie dotknęli. W chwili radości nie położył nawet ręki na jej ramieniu.”
„Nic się nie wydarzyło. Melih tylko nakładał jedzenie na jej talerz, żeby spróbowała. Gdybyś ty tam był, sam byś ją nakarmił.”
„Nie rozumiem, jakiego rodzaju relacja ich łączy…”
