Walter Michiels, die furore maakte als Pico in ‘F.C. De Kampioenen’, is donderdag overleden. De voormalige acteur koos voor euthanasie na een korte, kansloze strijd tegen een hersentumor. Hij werd 62 jaar.
Begin deze maand kreeg Walter Michiels de diagnose dat hij een ongeneeslijke hersentumor had. In overleg met zijn naasten besloot hij zijn lijden niet te rekken. Hij overleed donderdag in het AZ Turnhout na euthanasie. Dat schrijft ‘De Standaard’.
Michiels werd bekend als Pico Coppens, spits in ‘F.C. De Kampioenen’. Hij speelde vier seizoenen – tot 1993 – in de populaire VRT-reeks aan de zijde van Ann Tuts, die de rol van Doortje vertolkte. Aanvankelijk leek de wereld aan zijn voeten te liggen. Het duo Pico en Doortje was zowel op het scherm als in het echte leven onafscheidelijk. Maar de roem bleek een zware last voor Walter.
De breuk met de reeks waarin hij groot werd, kwam er na een incident waarbij hij “serieus boven zijn theewater” weigerde mee te werken aan een repetitie. Marijn Devalck, die de rol van Balthasar Boma speelde, wees hem erop dat hij zijn teksten moest debiteren of naar buiten moest gaan. Michiels vertrok en keerde nooit meer terug. Het was de laatste keer dat de twee elkaar zagen.Wist je dat…Je als lid van Het Laatste Nieuws toegang hebt tot alle
premiumartikelen én alle podcasts en puzzels?Log in
Johny Voners, de in 2020 overleden acteur achter Xavier Waterslaeghers, probeerde nog eindeloos op hem in te praten, maar tevergeefs. Walter was, in de woorden van Devalck, “een vogel voor de kat”. “Vooral Johny heeft ontzettend vaak met hem gepraat, maar het zette geen zoden aan de dijk. Sterker nog: Walter buitte dat uit en profiteerde van Johny”, vertelde Devalck ook al eerder.
Na zijn ontslag en de breuk met Ann Tuts gleed Michiels steeds verder af. De krantenkoppen over zijn acteerprestaties maakten plaats voor berichten over zijn leven in de bossen van Kessel-Lo, zijn aanvaringen met de politie en zijn gedwongen opnames.
De laatste jaren van zijn leven waren getekend door internering en een schrijnend gebrek aan passende opvang in de psychiatrie, waardoor hij zijn dagen noodgedwongen sleet achter de muren van de gevangenissen in Leuven en Merksplas.
Het leven van Walter Michiels was een aaneenschakeling van gemiste kansen en uitgestoken handen die hij niet kon of wilde grijpen. Maar toch eindigde zijn leven niet zo. Aan zijn ziektebed in het AZ Turnhout, vond een laatste verzoening plaats. Hij kon “de zoon die hij nooit had zien opgroeien nog eenmaal vasthouden”, laat de familie aan ‘De Standaard’ weten.
