Przyznajmy się. Niech Cihan uczy się od nas, a nie od policji. Będzie gorzej, jeśli dowie się od policji. Wszystkich zawstydziliśmy. Prośmy go o wybaczenie. Mam nadzieję, że nam wybaczy. O jakiej nadziei mówisz? Nie ma dla mnie żadnej nadziei. Rozwiedzie się ze mną, kiedy się dowie.
Słuchaj. Jeśli Cihan rozwiedzie się z moją córką, to się na tobie odegram. Nie możesz zrzucać winy na nas i uniknąć kary! Cihan ci nigdy nie wybaczy. Nigdy więcej go nie zobaczysz. Po co mam walczyć w wojnie, której wiem, że nie mogę wygrać? Prędzej czy później dowie się prawdy. Ani Cihan, ani policja nie mają żadnych dowodów. Jeśli Yonca porwała dziecko, to koniec. Yonca musiała już wyjść, żeby uniknąć spotkania ze mną. Nikt jej nie znajdzie. To prawda. Jeśli nie ma dziecka, nie mamy na kogo zwalić winy. Niech Cihan wiecznie próbuje odnaleźć syna. Co innego może zrobić?
Przyjechała policja. Wzywają panią Beyzę. Dlaczego? Zeznawałem. Spokojnie, uspokój się. Zrozumiemy, dlaczego przyszli. Chodźmy. Witamy ponownie, oficerze. Złożyliśmy zeznania dziś rano.
– Czy czegoś brakuje? – Nie o to chodzi. Kim jest Beyza Develioglu? – To ja. – Pójdzie pani z nami na komisariat. Mamy na panią skargę.
Tato. Tato. Oficerze, kto złożył skargę na moją córkę? Mamy prawo wiedzieć. Udzielimy pani niezbędnych wyjaśnień. Proszę mi przynajmniej powiedzieć, jaki jest powód skargi. Przyprowadził ją pan tu w pośpiechu. Zostanie poinformowana, proszę pana. No dalej.
– Zrób coś, tato. – Jestem tutaj, nie martw się. Uspokój się. – Beyza Develioglu jest tutaj. – Wpuść ją. Proszę usiąść, proszę pani. – Co to znaczy, Cihan? – Według zeznań, twój mąż oskarża cię o porwanie dziecka. – Bzdura. Dlaczego miałbym porwać własne dziecko? – Pozwól mi mówić w języku, który rozumiesz. To koniec. To wszystko.
– Nie mogę ci uwierzyć. Nie widzisz, że jestem zdruzgotana z powodu mojego dziecka? Jak możesz mnie obwiniać? Kto wie, gdzie jest moje dziecko. Zamiast szukać swojego syna… przyjmujesz słowa ludzi, którzy chcą rozbić naszą rodzinę i zadzierasz ze mną. Jakim ojcem jesteś?
– Nie jestem pewien, czy jestem ojcem. Nie poznamy prawdy, dopóki nie znajdziemy dziecka. Ja również chcę prawdy.
– Skoro oskarżasz mnie na podstawie słów tej oszczerczyni, pozwól, że pokażę ci jej prawdziwe oblicze. Ona jest mężatką. I jest w ciąży. A mimo to wciąż próbuje uwieść mojego męża. Oczernia mnie z zazdrości.
– Beyza! Uważaj na słowa. Nie możesz tak mówić o Hancer.
– Widzieliście to? Ona go zaślepiła. Kiedy Cihan Gurur zostanie poddany testom, zostanie uznany za nasze dziecko. Twoje oszczerstwa okażą się kłamstwami. Cihan nigdy więcej na ciebie nie spojrzy. Ta kobieta mnie oczernia, żeby rozbić moje małżeństwo. To ona porwała moje dziecko. Składam na nią skargę. Zróbcie, co trzeba.
– Dobrze! Zrobimy, ale najpierw się uspokój.
– Jestem gotowa odpowiedzieć na każde pytanie.
– Zamknij się, ty kłamczucho! Beyza! Wyjdziesz stąd. Co wtedy zrobisz? Zapłacisz za swoje oszczerstwa. Wszyscy zapłacicie!
– Czy pani grozi ludziom w obecności policji? Zabierzcie ją do celi.
– Nie, poczekajcie chwilę.
– Proszę nie utrudniać.
– Poczekajcie chwilę. Pomóż mi, tato.
– Dobrze, uspokój się. Oficerze, dokąd ją zabieracie?
– Kapitan przekaże niezbędne informacje.
– Nie pozwól im mnie zabrać.
– Jeśli będzie pani stawiać opór, będę musiał użyć siły. Proszę.
– Zrób, jak powiedzieli, Beyza. Zajmę się tym.
– Tędy. Czekajcie. Dokąd idziecie? Cihan. Dlaczego trzymacie tu moją córkę?
– Wpłynęła na nią skarga. To ja to zrobiłem. Myślę, że miała coś wspólnego ze zniknięciem mojego syna.
– Jak mogłeś zrobić coś takiego własnej żonie?
– Jest pan na komisariacie policji.
– Igrasz z honorem rodziny. Jakim mężczyzną jesteś? Nie możecie mnie tak traktować. Czy wiecie, kim jestem? Nazywam się Nusret Candar!
– Nie obchodzi mnie, kim pan jest. Jeśli zaatakuje pan kogoś na komisariacie… poniesie pan konsekwencje. Jeśli nadal będzie pan stawiać opór, podejmiemy odpowiednie kroki. Zabierzcie go do celi.
– Jak spojrzysz w twarz swojej żonie i nam, kiedy prawda wyjdzie na jaw?
